voor vanavond
Er zijn van die dagen
waarop alles nog hetzelfde is.
Dezelfde taken.
Dezelfde mensen.
Dezelfde planning.
En toch voelt het anders.
Niet groot.
Niet dramatisch.
Maar net genoeg
om het niet meer te negeren.
Je merkt het in kleine dingen.
Dat je iets uitstelt
wat je eerder gewoon deed.
Dat je minder geduld hebt
dan normaal.
Dat je ergens tegenaan blijft kijken
zonder het echt op te pakken.
Niet omdat je niet weet wat je moet doen.
Maar omdat je ergens al weet
dat het niet meer ligt aan doen.
En dat is een vreemd punt.
Want alles kan nog.
Je kunt nog door.
Het loopt nog.
En toch…
Voelt doorgaan niet meer hetzelfde
als eerder.
Alsof je iets in stand houdt
wat eigenlijk al aan het verschuiven is.
Zonder dat je het hardop hebt gezegd.
Zonder dat iemand het van je vraagt.
Maar je merkt het wel.
Niet in je cijfers.
Niet in je agenda.
Maar in hoe je ernaar kijkt.
Misschien zit het daar.
Niet in wat je nog moet oplossen.
Maar in wat je al weet…
en nog niet hebt besloten.
Misschien is dat genoeg voor vanavond.
