Soms weet je zeker dat je gelijk hebt.
Je hebt de cijfers bekeken.
Je kent je bedrijf.
Je weet waarom je een beslissing hebt genomen.
En dan zegt iemand iets waardoor je denkt:
Die begrijpt het gewoon niet.
Misschien is dat ook zo.
Maar er is nog een andere mogelijkheid.
Misschien kijkt diegene naar precies dezelfde werkelijkheid vanuit een andere positie.
Hetzelfde bedrijf. Een ander uitzicht.
Een ondernemer kijkt naar een investering en ziet groei.
Een medewerker kijkt naar diezelfde investering en ziet extra werk.
Een klant ziet een nieuwe werkwijze en denkt dat het ingewikkelder wordt.
Een leverancier ziet dat je steeds later bestelt
en merkt misschien eerder dan jij dat er iets in je proces begint te knellen.
Niemand hoeft ongelijk te hebben.
Ze kijken alleen niet vanaf dezelfde plek.
En juist dat maakt andermans perspectief interessant.
Niet omdat je het moet overnemen.
Maar omdat iemand anders soms iets kan zien wat vanuit jouw positie nauwelijks zichtbaar is.
Je eigen logica klopt meestal
Beslissingen die achteraf vreemd lijken, waren op het moment zelf vaak heel logisch.
Je kende de omstandigheden.
Je wist wat je wilde bereiken.
Je zag de risico’s die voor jou belangrijk waren.
Dus bouwde je een redenering die klopte.
Alleen: binnen die redenering zitten ook aannames.
Over wat klanten belangrijk vinden.
Over wat medewerkers begrijpen.
Over waarom iets niet verkoopt.
Over waarom iemand weerstand biedt.
Over waarom een samenwerking moeizaam verloopt.
En hoe langer je vanuit dezelfde positie kijkt, hoe gemakkelijker een aanname onderdeel wordt van de werkelijkheid.
Dat is misschien wel het lastige.
Een ander perspectief hoeft niet beter te zijn
Luisteren naar een ander betekent niet dat de ander automatisch gelijk heeft.
Een medewerker kent niet iedere financiële afweging.
Een klant kent jouw interne processen niet.
Een adviseur kent jouw onderneming nooit zoals jij haar kent.
Maar dat maakt hun waarneming niet waardeloos.
Misschien klopt hun conclusie niet.
Maar wat hebben ze gezien waardoor ze tot die conclusie kwamen?
Daar zit vaak de interessantste informatie.
Wanneer een medewerker zegt:
“Dit werkt niet.”
kun je uitleggen waarom het systeem wél werkt.
Maar je kunt ook vragen:
“Wat zie jij gebeuren waardoor je dat zegt?”
Dat zijn twee totaal verschillende gesprekken.
Perspectief is geen besluit
Je hoeft andermans perspectief niet over te nemen.
Je hoeft er zelfs niet in mee te gaan.
Maar je kunt het wel naast je eigen perspectief leggen.
Niet om te bepalen wie gelijk heeft.
Maar om te onderzoeken of er iets zichtbaar wordt wat je vanuit je eigen positie niet kon zien.
Want goed sturen betekent niet dat jij altijd het juiste antwoord hebt.
Het betekent ook dat je weet wanneer je jouw eigen blik even niet als enige informatiebron moet gebruiken.
Soms verandert de werkelijkheid niet wanneer je van perspectief verandert.
Je ziet alleen meer van wat er al die tijd al was.
Misschien zit daar voor mij de kern.
