voor vanavond
Soms maak je een keuze
die op dat moment precies goed voelt.
Je schuift iets door.
Je wacht nog even.
Je pakt het volgende week wel op.
Niet omdat je het negeert.
Maar omdat het nu even niet uitkomt.
En ergens geeft dat ruimte.
De druk zakt.
Je hoofd wordt rustiger.
Je kunt weer door.
Totdat je er later nog een keer naar kijkt.
En nog een keer.
En nog een keer besluit
dat het nu even niet het juiste moment is.
Niet bewust.
Niet gepland.
Maar gewoon…
omdat er steeds iets anders is dat eerst moet.
En voor je het doorhebt
gebeurt het niet één keer.
Maar steeds opnieuw.
Niet als bewuste keuze.
Maar als iets dat er langzaam insluipt.
Van dag naar dag.
Van week naar week.
Zonder dat het echt verdwijnt.
Alleen…
het voelt elke keer net iets lichter
om het nog even niet te doen.
En misschien zit het daar.
Niet in wat je uitstelt.
Maar in hoe logisch het elke keer weer voelt
om het nog even te laten liggen.
Misschien is dat genoeg voor vanavond.
