voor vanavond
Er komt een moment
waarop je niet meer kunt doen
alsof het wel klopt.
Niet omdat het misgaat.
Maar omdat je ziet
dat het anders moet.
Je voelt het in je dagen.
In hoe vaak alles langs jou blijft lopen.
In hoe weinig er echt verandert
ondanks alles wat je doet.
En ergens weet je het al.
Dit is geen fase
die vanzelf overgaat.
Dit vraagt iets anders van je.
Niet meer inzet.
Niet meer overzicht.
Maar een andere plek.
Niet in alles meedoen.
Maar in bepalen
wat nog langs jou loopt en wat niet.
Dat is geen makkelijke stap.
Omdat het niet gaat over werk.
Maar over loslaten
van hoe het altijd ging.
Misschien zit je daar.
Niet vast.
Maar op een punt
waar blijven hetzelfde is
als stilstaan.
En misschien is dat genoeg voor vanavond.
