Oplossen is aantrekkelijk.
Het geeft beweging.
Het laat zien dat je betrokken bent.
En vaak is oplossen ook nodig.
Maar niet alles wat wringt, vraagt om een oplossing.
Sommige situaties vragen om iets anders:
begrenzing, herinrichting, of simpelweg erkenning.
Wat ik in de praktijk vaak zie, is dit:
zodra iets schuurt, ontstaat de neiging om het weg te nemen.
Een extra afspraak.
Een snelle ingreep.
Een praktische lapmiddel beslissing.
Het probleem is niet dat dat gebeurt.
Het probleem is dat oplossen daarmee vaak iets vervangt
dat eigenlijk aandacht vraagt op een ander niveau.
Oplossen maskeert dan:
• een onduidelijke rol
• een besluit dat nog niet genomen is
• een structuur die zijn functie verliest
Dat voelt efficiënt.
Maar het schuift het echte vraagstuk vooruit.
Niet alles wat zichtbaar wordt, is een probleem.
Soms is het een signaal.
En signalen vragen geen oplossing, maar interpretatie.
De vraag is daarom niet:
hoe los ik dit op?
maar:
wat probeert deze situatie mij te laten zien over hoe we werken of sturen op dit moment?
Zodra die vraag ontbreekt,
ontstaat een organisatie die reageert,
maar zelden herontwerpt.
En dat maakt oplossen, paradoxaal genoeg, een risico.
Deze blog maakt deel uit van de kennisbibliotheek van Share in Admin.
Nieuwe inzichten, vervolgartikelen en gerelateerde blogs kunnen later aan deze pagina worden toegevoegd om het onderwerp verder te verdiepen.
