Voor vanavond
Je zit nog even.
Niet omdat je niet weet dat er iets moet veranderen.
Dat weet je al langer.
Je kijkt ernaar.
Misschien al weken.
Misschien al maanden.
Het is niet nieuw.
Het zit niet in begrijpen.
Je hebt het al gezien.
Misschien zelfs al uitgesproken.
Hardop.
Of alleen voor jezelf.
En toch beweegt er nog niets.
Niet omdat je het niet kunt.
Maar omdat iets anders zwaarder weegt.
Wat je nu hebt.
Wat je hebt opgebouwd.
Wat werkt, of in ieder geval… nog werkt.
Veranderen begint zelden bij een idee.
Het begint bij iets loslaten
dat nog niet helemaal stuk is.
En dat maakt het stil.
Je blijft nog even zitten.
Alsof er iets moet landen
voordat je opstaat.
Niet omdat je twijfelt aan de volgende stap.
Maar omdat je voelt
wat de vorige nog betekent.
In de verte brandt iets.
Niet fel.
Niet dwingend.
Maar zichtbaar genoeg
om te weten dat je er naartoe kunt.
Alleen niet vanavond.
Vanavond zit je hier nog.
