Op papier
We zeggen vaak dat iets belangrijk voor ons is.
Ons gezin.
Onze gezondheid.
Onze onderneming.
De klanten die we graag willen helpen.
Het bedrijf dat we willen bouwen.
De vrijheid waarvoor we ooit begonnen.
En meestal menen we dat ook.
Toch vind ik het interessant om af en toe niet te luisteren naar wat iemand zegt dat belangrijk is.
Maar te kijken naar waar zijn tijd naartoe gaat.
Niet als oordeel.
Meer als observatie.
Want tijd is soms verrassend eerlijk.
Je kunt zeggen dat je wilt bouwen aan je onderneming, terwijl bijna iedere dag opgaat aan vragen van anderen.
Je kunt zeggen dat je meer rust wilt, terwijl iedere lege plek in je agenda onmiddellijk weer wordt gevuld.
Je kunt zeggen dat je wilt groeien, terwijl je vooral tijd maakt voor het werk dat vandaag af moet.
En je kunt zeggen dat je meer op waarde wilt werken, terwijl je jezelf nog steeds beoordeelt op de hoeveelheid uren.
Dat betekent niet dat je jezelf voor de gek houdt.
Misschien betekent het alleen dat wat je belangrijk vindt niet altijd hetzelfde is als wat iedere dag voorrang krijgt.
En dat verschil vind ik interessant.
Want sommige dingen hoeven helemaal niet belangrijk voor je te zijn om toch steeds je aandacht te krijgen.
Een mail.
Een vraag.
Een probleem.
Iemand die op je wacht.
Een taak die nog openstaat.
Ze hebben allemaal iets gemeen.
Ze vragen nú iets van je.
Terwijl veel van wat werkelijk waarde bouwt opvallend stil is.
Nadenken roept niet.
Een proces verbeteren stuurt geen herinnering.
Een goed gesprek met iemand van wie je houdt verschijnt niet vanzelf als urgente taak.
En de onderneming die je over drie jaar wilt hebben, belt vandaag niet om te vragen waarom je nog niets voor haar hebt gedaan.
Misschien is dat waarom onze dagen soms iets anders vertellen dan onze bedoelingen.
Niet omdat onze bedoelingen niet oprecht zijn.
Maar omdat aandacht iedere dag opnieuw ergens naartoe wordt getrokken.
En wat vaak genoeg voorrang krijgt, begint vanzelf normaal te voelen.
Misschien zelfs noodzakelijk.
Tot je op een dag kijkt naar alles wat je doet en je afvraagt:
Wanneer heb ik eigenlijk besloten dat dit het belangrijkste was?
Waarschijnlijk was er helemaal geen besluit.
Het gebeurde.
Een beetje vandaag.
Nog een beetje morgen.
Tot een manier van werken ontstond die zichzelf in stand hield.
Misschien is dat voor vanavond genoeg om eens naar te kijken.
Niet hoeveel uren je werkt.
Niet of je productief genoeg bent.
Maar iets veel eenvoudigers:
Wat krijgt jouw beste tijd?
Niet de tijd die overblijft.
Niet het laatste halfuur van de dag.
Maar de uren waarin je aandacht, energie en denkvermogen het sterkst zijn.
En als je daarna kijkt naar wat je zegt dat belangrijk voor je is, passen die twee dan nog bij elkaar?
Misschien wel.
Misschien ook niet.
Maar soms vertelt je tijd iets wat je zelf nog niet onder woorden had gebracht.
